Για μια στιγμή ή για πάντα;
Γιατί πρέπει όλος ο κόσμος μου να αναποδογυρίζει κάποιες φορές; Γιατί πρέπει όλα όσα υπάρχουν τη μια στιγμή, την αμέσως επόμενη να μην υπάρχουν ή να αλλάζουν; Για μια στιγμή απόψε, το βράδυ έγινε πιο φωτεινό και άφησε πίσω του το μουντό και άχαρο χρώμα του. Για μια στιγμή ένιωσα σαν να μου χάριζαν ένα όνειρο, σαν να ξύπνησα ξαφνικά, που όντως έτσι έγινε, σαν να με πήρε η ζωή που είχα αφήσει παραδίπλα, δίνοντάς μου δυο χαστούκια, όλα δικά μου. Ναι, όλα δικά μου. Και τότε ρυάκι σχημάτισε το αίμα, σαν από καιρό να περίμενε αυτήν τη στιγμή, παίρνοντας μαζί του όλους τους πόνους τόσων μηνών και κυρίως τόσων ημερών. Ένιωσα όλα τα ζωτικά μου σημεία να χτυπούν κόκκινο και όσο κι αν προσπάθησα να τα ημερέψω - αν προσπάθησα δηλαδή, που νομίζω πως δεν προσπάθησα - δεν τα κατάφερα.
Τα πάντα αναποδογύρισαν, σκέψεις και λέξεις έχασαν τη φωνή τους και τη ροή τους, ο ύπνος έγινε όνειρο απατηλό και όλο μου το είναι στροβιλίστηκε σε έναν τυφώνα συναισθημάτων τόσο πρωτόγνωρο, που με καμία δύναμη δεν μπόρεσα και δεν μπορώ ακόμα να διαχειριστώ. Δε ξέρω ποια άλλη επιβεβαίωση χρειάζομαι για όσα νιώθω. Δε ξέρω ποιά δύναμη ανθρώπινη ή Θεϊκή θα μπορέσει να αντιστρέψει κάτι τόσο μοναδικό και τόσο επίπονο ταυτόχρονα, κάτι τόσο ζωογόνο και ταυτόχρονα σχεδόν θανατηφόρο, μα για ένα είμαι σίγουρη... για όσα υπήρχαν και υπάρχουν μέσα μου, με όποια μορφή, με όποια παραλλαγή.
Και όσο κι αν προσπαθώ να τα κρατήσω μέσα μου, όσο κι αν προσπαθώ να τα κατευνάσω, αυτά γίνονται θηρία και με πνίγουν. Την έκρηξη με άλλη μορφή την περίμενα, με άλλη μορφή ήρθε στο σήμερα, στο πριν από λίγο, στο απόψε. Ίσως, για δεύτερη φορά στη ζωή μου απόψε κατάλαβα τι σημαίνει ανιδιοτέλεια αισθημάτων. Τί σημαίνει να νιώθεις, να εκφράζεις με όποιο μέσον δίνοντας όσα έχεις μέσα σου, χωρίς να περιμένεις να πάρεις κάτι.
Ίσως για πρώτη φορά συνειδητοποίησα πώς είναι να νιώθουν τα ίδια και να σου τα εκδηλώνουν με όσους τρόπους έχουν απομείνει διαθέσιμοι. Οι συνθήκες μας έχουν αναγκάσει να περιορίζουμε την εκδήλωσή τους, έχοντας κάνει εκπτώσεις και περικοπές. Μα ποτέ και κανένας δε θα μπορέσει να μας σταματήσει να νιώθουμε. Η ελευθερία σκέψης πάντα θα υπάρχει, ως το πιο δυνατό όπλο της ανθρώπινης ύπαρξης, ακόμα κι αν μερικές φορές αναγκαζόμαστε να καμουφλάρουμε αυτά για τα οποία ζούμε, αυτά που νιώθουμε, αυτά για τα οποία ματώνουμε...
Κι αν όλα μοιάζουν με ένα δίχτυ πλεγμένο αριστοτεχνικά γύρω από τις ζωές μας, ας προσπαθήσουμε όσο βρισκόμαστε μέσα εκεί, τις στιγμές μας να τις γεμίζουμε με όσα αγαπάμε. Κι αν λόγω συνθηκών δεν μπορούμε... τότε ειλικρινά δε ξέρω...
Το τραγούδι στο video"το δίχτυ"
σε στίχους Νίκου Γκάτσου και μουσική Σταύρου Ξαρχάκου
και από το οποίο λατρεύω κάθε του νότα,
κάθε του λέξη, το αφιερώνω σε εμένα και σε όσους κατάφεραν
να νιώσουν όσα απόψε γράφω..
σε στίχους Νίκου Γκάτσου και μουσική Σταύρου Ξαρχάκου
και από το οποίο λατρεύω κάθε του νότα,
κάθε του λέξη, το αφιερώνω σε εμένα και σε όσους κατάφεραν
να νιώσουν όσα απόψε γράφω..
